Greece GPX

Κλασική ανάβαση στην Οστρακίνα (1.981 μ.), την ψηλότερη κορυφή του Μαινάλου, με αφετηρία το πάρκινγκ του Χιονοδρομικού Κέντρου, δίπλα στο ορειβατικό καταφύγιο του ΕΟΣ Τρίπολης.

Πρόκειται για μια σύντομη και σχετικά εύκολη ανάβαση, ιδιαίτερα δημοφιλή λόγω της εύκολης πρόσβασης και της μικρής απόστασης μέχρι την κορυφή. Σε χιονισμένο πεδίο όμως τα δεδομένα αλλάζουν και ο βαθμός δυσκολίας εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τις συνθήκες που επικρατούν. Απαιτείται κατάλληλος χειμερινός εξοπλισμός (κραμπόν – πιολέ), καθώς και η απαραίτητη εκπαίδευση και εμπειρία στη χρήση του.

Μια όμορφη επιλογή για το φθινόπωρο, αλλά και μια κλασική χειμερινή ανάβαση όταν το Μαίναλο ντύνεται στα λευκά.

Ξεκινάμε από το πάρκινγκ του Χιονοδρομικού Κέντρου Μαινάλου (σημείο Start) και ανηφορίζουμε προς το καταφύγιο του ΕΟΣ Τρίπολης «Πάνος Αλεξόπουλος» (σημείο Refuge). Το καταφύγιο βρίσκεται σε υψόμετρο 1.600 μ. και απέχει μόλις 300 μέτρα από το πάρκινγκ.

Προσπερνάμε το καταφύγιο και συνεχίζουμε στον χωματόδρομο για περίπου 200 μέτρα, μέχρι να συναντήσουμε την αρχή του μονοπατιού (σημείο Pinakida). Στο σημείο υπάρχει ξύλινη πινακίδα που μας υποδεικνύει την είσοδο του μονοπατιού προς την Οστρακίνα.

Ακολουθούμε το μονοπάτι και λίγα μέτρα αργότερα φτάνουμε σε διακλάδωση (σημείο DiastLevidi). Η ευθεία πορεία κατηφορίζει προς το Λεβίδι, ενώ το μονοπάτι στα δεξιά ανηφορίζει προς την Οστρακίνα. Ακολουθούμε το δεξί μονοπάτι.

Συνεχίζουμε με ανατολική κατεύθυνση για περίπου 600 μέτρα. Στην αρχή κινούμαστε ανάμεσα σε έλατα, τα οποία όμως πολύ γρήγορα αραιώνουν. Στη συνέχεια στρεφόμαστε νότια και τραβερσάρουμε κάτω από την κορυφή για άλλα 600 μέτρα περίπου.

Στο τέλος της τραβέρσας περνάμε έναν χαρακτηριστικό βράχο που βρίσκεται στα δεξιά μας και αμέσως μετά συναντάμε ένα μικρό βραχώδες πέρασμα. Από εκεί αρχίζουμε να ανηφορίζουμε προς τα ανατολικά, ακολουθώντας τα σημάδια και τους κούκους, για περίπου 500 μέτρα μέχρι να φτάσουμε στο διάσελο, στη βάση της κορυφής.

Από το διάσελο στρεφόμαστε αριστερά και ακολουθούμε την κορυφογραμμή με βόρεια κατεύθυνση. Μετά από περίπου 250 μέτρα φτάνουμε στο τριγωνομετρικό σημείο της Οστρακίνας.

Η κορυφή βρίσκεται ουσιαστικά στο κέντρο της Πελοποννήσου και, όταν η ορατότητα είναι καλή, προσφέρει εξαιρετική θέα προς πολλά από τα μεγάλα βουνά της. Διακρίνονται η Ζήρεια, ο Χελμός, ο Ερύμανθος και το Αρτεμίσιο, ενώ προς τα νότια η θέα φτάνει μέχρι τον Ταΰγετο και τον Πάρνωνα.

Η επιστροφή γίνεται από την ίδια διαδρομή.

Η διαδρομή γενικά θεωρείται σύντομη και εύκολη. Ο βαθμός δυσκολίας της όμως εξαρτάται από τις συνθήκες και την εποχή. Αυτό σημαίνει ότι το χειμώνα, που το πεδίο είναι χιονισμένο, απαιτείται χρήση χειμερινού εξοπλισμού (κραμπόν – πιολέ) και φυσικά εκπαίδευση (σχολή χειμερινού βουνού) και εμπειρία. Ο βαθμός δυσκολίας Β που δώσαμε είναι πολύ σχετικός. Σε συνθήκες παγωμένου χιονιού μπορεί να χαρακτηριστεί και Γ. Και φυσικά την άνοιξη ή το φθινόπωρο μπορεί κάλλιστα να χαρακτηριστεί Α, καθώς η απόσταση και η υψομετρική διαφορά είναι μικρές.

Ιδιαίτερη προσοχή απαιτείται στο τελευταίο τμήμα της ανάβασης προς την κορυφή, όταν το πεδίο είναι χιονισμένο.

Από το διάσελο στη βάση της Οστρακίνας και καθώς κινούμαστε πάνω στην κορυφογραμμή, αποφεύγουμε να πλησιάζουμε στη δεξιά (ανατολική) άκρη της. Στο σημείο αυτό, λόγω του ανέμου (ανεμοσούρια), δημιουργούνται συχνά κορνίζες χιονιού: μεγάλες ποσότητες χιονιού συσσωρεύονται και προεκτείνονται πάνω από το κενό, χωρίς να υπάρχει σταθερό έδαφος από κάτω.

Χρειάζεται ιδιαίτερη προσοχή, καθώς η κορνίζα δεν είναι πάντα εύκολο να γίνει αντιληπτή από πάνω. Η άκρη της κορυφογραμμής είναι ιδιαίτερα ελκυστική λόγω της θέας και πολλοί πλησιάζουν για να φωτογραφίσουν το τοπίο. Υπάρχει όμως κίνδυνος, χωρίς να το αντιληφθεί κάποιος, να περπατήσει ή να σταθεί πάνω στην κορνίζα.

Σε χιονισμένο πεδίο κρατάμε ασφαλή απόσταση από την ανατολική άκρη της κορυφογραμμής και κινούμαστε σταθερά προς το εσωτερικό της.

Η καταγραφή της διαδρομής έγινε μόνο κατά την ανάβαση. Για να επιστρέψετε μπορείτε να κάνετε αντιστροφή του αρχείου GPX και να το ακολουθήσετε.

Η Οστρακίνα είναι μια εύκολα προσβάσιμη κορυφή, ιδανική για μια σχετικά σύντομη εξόρμηση στο βουνό. Η ύπαρξη του καταφυγίου στην αφετηρία και η μικρή απόσταση μέχρι την κορυφή κάνουν τη διαδρομή αρκετά δημοφιλή και πολυσύχναστη. Τις περισσότερες φορές θα συναντήσετε κι άλλους ορειβάτες στο μονοπάτι, κάτι που δημιουργεί και μια επιπλέον αίσθηση ασφάλειας.

Τον χειμώνα η Οστρακίνα προσφέρει την εικόνα του κλασικού χειμερινού βουνού. Χιόνι, χαμηλές θερμοκρασίες και ένα τοπίο που μπορεί να αλλάξει εντελώς μέσα σε λίγες ώρες. Το φθινόπωρο η εικόνα είναι διαφορετική, με πολύ πιο ήπιες συνθήκες και τα χρώματα του Μαινάλου να δίνουν τη δική τους ομορφιά στη διαδρομή.

Την άνοιξη παραμένει μια όμορφη επιλογή, αν και το Μαίναλο προσφέρει ίσως ακόμη ομορφότερες «ανοιξιάτικες» διαδρομές σε πολύ κοντινή απόσταση. Το ίδιο ισχύει και για το καλοκαίρι. Το μεγαλύτερο μέρος της πορείας κινείται σε γυμνό πεδίο, χωρίς σκιά, και η έκθεση στον καλοκαιρινό ήλιο δεν την κάνει ιδιαίτερα ελκυστική για ημερήσια ανάβαση.

Υπάρχει όμως μια περίπτωση που η Οστρακίνα γίνεται πραγματικά ακαταμάχητη καλοκαιρινή επιλογή: βραδινή ανάβαση με πανσέληνο. Η εύκολη πρόσβαση, η μικρή διάρκεια της διαδρομής και κυρίως το γεγονός ότι σχεδόν το 90% της πορείας γίνεται σε ανοιχτό, γυμνό πεδίο την κάνουν ιδανική γι’ αυτό. Μόλις τα μάτια προσαρμοστούν στο σκοτάδι, με το φως της πανσελήνου βλέπεις το μονοπάτι και το γύρω τοπίο σχεδόν σαν να είναι μέρα.

Αν δεν έχετε κάνει ποτέ νυχτερινή ανάβαση, αξίζει να το δοκιμάσετε με πανσέληνο στην Οστρακίνα!