Greece GPX

Πρόκειται για μια κυκλική ανάβαση στην κορυφή Ανάληψη (1794 μ.) στα Λάμπεια Όρη (διακλάδωση του Ερυμάνθου). Είναι η ψηλότερη κορυφή του βουνού, το οποίο πήρε το όνομά του από τη λάμψη του χιονιού στις γυμνές από βλάστηση κορυφές όταν τις χτυπά ο ήλιος. Η διαδρομή ξεκινά από τα Τσίπιανα Ηλείας, ένα μικρό ορεινό χωριό χτισμένο μέσα στα έλατα, σε υψόμετρο περίπου 1000 μ.

Τμήμα 1
Τσίπιανα – Βρύση

Η διαδρομή ξεκινά από το χωριό Τσίπιανα (σημείο Start) σε υψόμετρο περίπου 1000 μέτρων. Περνάμε από την εκκλησία του χωριού και συνεχίζουμε σε δασικό δρόμο με ανατολική κατεύθυνση για περίπου 1,3 χλμ. μέχρι το σημείο Vrisi. Εκεί υπάρχουν βρύσες από όπου μπορούμε να γεμίσουμε τα παγούρια μας, καθώς και πινακίδα πληροφόρησης του ΕΟΣ Πύργου για τα μονοπάτια της περιοχής.

Τμήμσ 2
Βρύση – Κάτω Διάσελο

Από τη βρύση κινούμαστε δεξιά και περνάμε στη στάνη απέναντι από το ρέμα. Κινούμαστε μέσα στο ελατόδασος ακολουθώντας τη σήμανση και το ίχνος. Μόλις βγούμε από το δάσος και αρχίσει το αλπικό τοπίο συνεχίζουμε για λίγο ακόμη ανηφορικά στην πλαγιά και στη συνέχεια περπατάμε πάνω στη ράχη που βλέπουμε στα αριστερά μας με δυτική κατεύθυνση προς το Κάτω Διάσελο (σημείο Kato Diaselo). Εκεί υπάρχει πινακίδα και το μονοπάτι διασταυρώνεται με εκείνο που κατεβαίνει προς τη Δίβρη (Λάμπεια).

Τμήμα 3
Κάτω Διάσελο – Άνω Διάσελο

Ακολουθούμε την πινακίδα που δείχνει προς την Ανάληψη. Διασχίζουμε τη λάκα που απλώνεται μπροστά μας και κινούμαστε βορειοανατολικά τραβερσάροντας λίγο πάνω από λούκι ως το Άνω Διάσελο (σημείο Ano Diaselo).

Τμήμα 4
Άνω Διάσελο – Ανάληψη

Από το Άνω διάσελο κινούμαστε βόρεια και ανηφορικά σε αλπικό πεδίο και πετρώδες έδαφος ως την κορυφή Ανάληψη (1794 μ.) στο σημείο Analipsi. Στη κορυφή σώζονται τα ερείπια από το παλιό πέτρινο εκκλησάκι της Ανάληψης.

Τμήμσ 5
Απότομη κατάβαση μέχρι να μπούμε πάλι στο δάσος

Για την επιστροφή μπορούμε φυσικά να ακολουθήσουμε την ίδια διαδρομή. Αν όμως επιλέξουμε την κυκλική πορεία, θα πρέπει να κατεβούμε την απότομη πλαγιά κινούμενοι αρχικά βόρεια και στη συνέχεια προς τα βορειοδυτικά, μέχρι το διάσελο που βρίσκεται απέναντί μας, κάτω από την κορυφή. Εδώ το τερέν είναι απαιτητικό με μεγάλη κλίση και σαθρό πετρώδες υπόστρωμα που θυμίζει σάρα και καταπονεί τα γόνατα. Απαιτείται ιδιαίτερη προσοχή, ειδικά αν έχει βρέξει, καθώς το έδαφος γίνεται αρκετά ολισθηρό.

(Αν το πεδίο είναι χιονισμένο,  οι απαιτήσεις είναι εντελώς διαφορετικές. Εκτός από κραμπόν  και πιολέ ενδέχεται να απαιτηθεί και ασφάλιση. Σε αυτή την περίπτωση η διαδρομή προτείνεται μόνο σε έμπειρους και κατάλληλα εκπαιδευμένους ορειβάτες).

Τμήμα 6
Τελική κατάβαση

Από την είσοδό μας στο δάσος και έπειτα ακολουθούμε πάλι τη σήμανση (κόκκινα και κόκκινο-κίτρινα σημάδια). Κινούμαστε δίπλα σε ρέμα με τρεχούμενο νερό, ανάμεσα στα έλατα. Πρόκειται για ένα ιδιαίτερα όμορφο τμήμα της διαδρομής, ειδικά την άνοιξη όταν περπατήσαμε και φωτογραφίσαμε την περιοχή. Το μονοπάτι μαζί με το ρέμα μας οδηγεί στις βρύσες που συναντήσαμε στην αρχή της διαδρομής (σημείο Vrisi). Από εκεί ακολουθούμε και πάλι το δασικό δρόμο για να φτάσουμε στο χωριό.

Στο τμήμα 5 η κατάβαση από την κορυφή είναι αρκετά απότομη. Το έδαφος είναι σαθρό και πετρώδες για περίπου 1 χλμ., ίσως και περισσότερο, και απαιτεί ιδιαίτερη προσοχή. Αν έχει βρέξει η ολισθηρότητα αυξάνεται σημαντικά. Πρόκειται για ένα ιδιαίτερα κουραστικό τμήμα για τα γόνατα.

Ο βαθμός δυσκολίας που αναφέρεται αφορά ξηρό πεδίο. Εμείς περπατήσαμε τη διαδρομή την άνοιξη με καλές καιρικές συνθήκες. Αν το πεδίο είναι χιονισμένο απαιτείται γνώση,  εμπειρία, χειμερινός εξοπλισμός (κραμπόν και πιολέ) και εκπαίδευση χειμερινού βουνού. Στο Τμήμα 5 ενδέχεται να χρειαστεί και ασφάλιση. Αν δεν διαθέτετε την απαιτούμενη εμπειρία και εκπαίδευση , μην επιχειρήσετε τη διαδρομή υπό χειμερινές συνθήκες.

Φτάνοντας στο Κάτω Διάσελο, εκεί όπου το μονοπάτι διακλαδίζεται προς την Ανάληψη και τη Δίβρη, θυμήθηκα μια ιστορία που μου διηγούνταν ο θείος μου, ο οποίος καταγόταν από τα Τσίπιανα. Μου έλεγε συχνά πως, όταν ήταν νέος, πριν μεταναστεύσει στην Αμερική, περπατούσε συχνά από τα Τσίπιανα μέχρι τη Δίβρη για τις ανάγκες της καθημερινής ζωής. Εκείνη τη στιγμή συνειδητοποίησα για άλλη μια φορά πως τα μονοπάτια που σήμερα περπατάμε για αναψυχή και ορειβασία δεν δημιουργήθηκαν γι’ αυτόν τον σκοπό. Για πολλές γενιές αποτελούσαν τους δρόμους που συνέδεαν τα χωριά, εξυπηρετώντας τη μετακίνηση ανθρώπων, τη μεταφορά αγαθών και την επικοινωνία μεταξύ των τοπικών κοινωνιών. Γι’ αυτό η διατήρησή τους δεν αφορά μόνο την πεζοπορία, αλλά και την προστασία ενός πολύτιμου κομματιού της πολιτιστικής μας κληρονομιάς.