Στην παλιά εθνική οδό Καλαμάτας – Σπάρτης, σε μία από τις ομορφότερες οδικές διαδρομές του Ταΰγετου, συναντάμε το Τουριστικό Ταϋγέτου. Ένα μικρό ξύλινο σαλέ, με τζάκι και ζεστό περιβάλλον, όπου μπορεί κανείς να απολαύσει τον καφέ του, να γευματίσει ή να αγοράσει τοπικά προϊόντα.

Ακολουθώντας τη διακλάδωση του δρόμου ακριβώς δίπλα του, φτάνουμε στην κατασκήνωση της Αγίας Μαρίνας. Από εκεί ξεκινά και η πορεία προς τα Κοντοβούνια. Αφήσαμε λοιπόν το αυτοκίνητό μας και ξεκινήσαμε την ανάβαση.

Αρχικά ακολουθήσαμε δασικό δρόμο μέσα σε όμορφο δάσος Μαύρης Πεύκης, μέχρι τη θέση Άγιος Πέτρος. Εκεί εγκαταλείψαμε τον χωματόδρομο και συνεχίσαμε σε ασαφές μονοπάτι, μέσα σε μικτό δάσος μαυρόπευκου και ελάτου. Το έδαφος είναι πετρώδες και το μονοπάτι σε αυτό το τμήμα δεν έχει σήμανση, οπότε χρειάζεται αρκετή προσοχή στον προσανατολισμό.

Μετά από περίπου μία ώρα πορείας συναντήσαμε ένα φαρδύ και καλοφτιαγμένο μονοπάτι, το οποίο οδηγεί προς τη βάση της κορυφής. Όσο ανεβαίνουμε, το τοπίο αλλάζει σταδιακά. Το μαύρο πεύκο δίνει τη θέση του στην Κεφαλληνιακή Ελάτη και λίγο ψηλότερα το πυκνό δάσος υποχωρεί και περνάμε πλέον στο γυμνό, αλπικό τοπίο του Ταΰγετου.

Από την κορυφή η θέα, όταν φυσικά το επιτρέπει ο καιρός, ανοίγει προς τον Πενταδάκτυλο, τον Προφήτη Ηλία, το Χαλασμένο Βουνό και το Ρίντομο. Αυτή τη φορά όμως η ομίχλη είχε διαφορετικά σχέδια και δεν μας άφησε να απολαύσουμε τη θέα.

Μας χάρισε όμως κάτι άλλο. Έδωσε μια ιδιαίτερη ατμόσφαιρα στο βουνό και μια ξεχωριστή πινελιά στα πλάνα μας, ιδιαίτερα σε εκείνα που καταγράψαμε από το drone. Οι κορυφές εμφανίζονταν και χάνονταν μέσα στα σύννεφα, δημιουργώντας μια τελείως διαφορετική εικόνα από αυτή που θα είχαμε σε μια καθαρή, ηλιόλουστη μέρα.

Για να θυμόμαστε τελικά ότι το βουνό είναι όμορφο με όλες τις καιρικές συνθήκες και πάντα έχει κάτι διαφορετικό να μας χαρίσει. Ίσως γι’ αυτό, όσες φορές κι αν επιστρέψεις στο ίδιο μέρος, κάθε ανάβαση μοιάζει σαν να είναι η πρώτη…